გაურკვევლობა .

How I wish ,how I wish you were here.

ვის შემიძლია ვუთხრა ეს სიტყვები?დავფიქრდი..1 წუთი,2 წუთი,3 წუთი,10 წუთი,ნახევარი საათი,1 საათი,1 დღე,1 კვირა..ვფიქრობ,მაგრამ რისთვის?ამ სიტყვებსს ვერავის ვეტყვი.

კარგი იყო,როდესაც ამ და კიდევ სხვა სიყვარულით სავსე სიტყვებს მნიშვნელობა ჰქონდა და „you“ზე ყოველთვის ერთი ადამიანი მახსენდებოდა და მეღიმებოდა.

კარგი იყო,როდესაც ზღაპრების მჯეროდა და როდესაც „სამუდამოდ“-ს ვხედავდი.ახლა კი უბრალოდ შემიძლია ვთქვა – the child is grown,the dream is gone.

კარგი იყო,ვიღაცას თვალებში რომ ჩახვედავდი და სიყვარულით სავსე თვალებით მიყურებდა და გამიღიმებდა ისეთი ღიმილით,რომ სითბოთი ვივსებოდი ..ახლა კი ღიმილის უკან სიცარიელეა.

კარგი იყო,როდესაც ყველა ჩემს გვერდით იყო,ყველას იმედი მქონდა,მაგრამ წავიდა ის და წავიდა ყველა..

ყველაფერი კარგი იყო,მაგრამ ბოლოს გავაცნობიერე,რომ არავინ მენატრება..არავინ..მაგრამ მაინც მენატრება…

ვუსმენ wish you were here-ს და ვიცი,რომ ვიღაც მახსენდება,მაგრამ ვერ ვიხსენებ ვინ.

არ მინდა ამ ყველაფერზე ლაპარაკი,არ მინდა ვწერო,არ მინდა გრძნობები გამოვხატო..

არც ვაპირებ გრძნობების გამოხატვას,მაგრამ მაინც..

wish you were here -ეძღვნება მას,ვინც მენატრებ

Advertisements

ჩემი გრძნობების ნახევარი.

მეზიზღები, შენც, შენც , აი შენც, ყველა . თუნდაც იმისთვის რომ თავს მაყვარებთ და მიდიხართ , მტოვებთ, ყოველგვარი ახსნის გარეშე. კიდევ უარესიც არის, “ჩემს გვერდით ხართ” მაგრამ ისე იქცევით თითქოს არარაობა ვარ. არგანაღვლებთ როგორვარ. რასვგრძნობ. ჩემი ერთი სიცილი საკმარისია რომ დაგაჯეროთ “კარგადვარ”, შესაბამისად ვერავინ ხვდებით სინამდვილეში როგორ ვგრძნობთავს. ვერმიგებთ , არც ცდილობთ რომ გამიგოთ. მაგრამ იქით მთხოვთ გაგებას, შენიშვნას რომ გაძლევთ ელემენტარულს მეჩხუბებით : “ისეთიუნდა მიმიღო როგორიც ვარ” და ასე შემდეგ. მეკიდევ არცერთ თქვენგანთან არვარ ნამდვილი. მომბეზრდა ამდენი თამაში . დავიღალე. მეც ადამიანივარ , მეც მაქვს გრძნობები. ყველას რჩევა მეუნდა მივცე და დავეხმარო მაგრამ მერე მე რომ მიგროვდება გრძნობები და ლაპარაკი მინდა, მაგრამ ამ დროს არცერთ “მეგობარს” არ გცალიათ ან ცუდხასიათზეხართ და მთხოვთ არ დაგიმატოთ. მძულხართ ! 🙂